Maurice Ravel componeerde een aantal werken die zowel voor piano solo als voor orkest klassiekers van het repertoire zijn geworden. Op deze schijf zijn alle werken, op één na, in eerste instantie voor piano geconcipieerd, hetgeen de vraag doet rijzen hoe het mogelijk is dergelijke pianistische muziek naar het orkest over te brengen zonder dat zij klinkt als een louter 'ingekleurde' versie. Ravels orkestwerk was het resultaat van een lange leertijd en zorgvuldige studie van zowel orkestratieverhandelingen als partituren, met name van werken van Rimsky-Korsakov en Richard Strauss. Hoewel zijn vaardigheden als orkestrator tegenwoordig zeer worden bewonderd, werd zijn vermogen om nieuwe klanken uit het orkest te persen in zijn eigen tijd niet altijd op prijs gesteld - in 1907 klaagde de criticus
Pierre Lalo dat 'in Ravels orkest geen enkel instrument zijn natuurlijke klank behoudt...'Onder de werken die hier worden uitgevoerd door Sakari Oramo en het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra bevinden zich enkele van Ravels vroegste composities, waaronder de zeer geliefde Pavane pour une infante défunte, maar de schijf wordt afgesloten met een later werk: La Valse, geschreven in 1920 als een van de slechts vier werken van Ravel die oorspronkelijk voor orkest waren geconcipieerd. Het idee om een eerbetoon aan
Johann Strauss te componeren had Ravel sinds 1906 achtervolgd, maar er was een opdracht van Sergei
Diaghilev van de
Ballets russes voor nodig om hem op het project te doen terugkeren. Toen
Diaghilev het ongeschikt vond voor een ballet, gaf Ravel het de ondertitel 'choreografisch gedicht voor orkest'. Het werd in 1920 voor het eerst op concert uitgevoerd en kende meteen een groot succes.
