De zeven laatste woorden van Christus verwijzen naar de zeven korte zinnen die Jezus aan het kruis uitsprak, zoals verzameld in het Nieuwe
Testament. In de loop der eeuwen heeft de kruisiging talloze componisten geïnspireerd, en bewerkingen van deze uitspraken zijn een soort subgenre geworden, dat in de Renaissance begon met vroege motetten en tot in onze tijd voortduurt. Via César Franck en Sofia Gubaidulina hebben componisten variërend van Heinrich Schütz tot Tristan Murail versies bijgedragen met verschillende combinaties van stem en/of instrumenten. Een van de bekendste van deze zettingen is waarschijnlijk die van Joseph Haydn. De een - of liever de vier: een nogal gecompliceerd verhaal begint in 1785, toen Haydn een opdracht kreeg van Cadízin Spanje, aan het andere eind van Europa. Hem werd gevraagd zeven langzame delen te componeren, elk ongeveer 10 minuten lang, die door een orkest moesten worden gespeeld, afgewisseld met de priester die elk van de zeven woorden uitsprak. Haydn nam deze ongewone uitdaging aan en was zo tevreden met het resultaat dat hij onmiddellijk een versie voor strijkkwartet maakte en ook een versie voor klavier goedkeurde. Het werk werd zo populair in heel Europa dat de muziek tien jaar later nog een laatste keer werd gebruikt, in een oratorium voor koor en orkest. Het werk is hier te horen in de versie voor klavier, uitgevoerd door de Franse pianist Nicolas Stavy. Hij sluit de schijf af met een ander ongebruikelijk werk in het oeuvre van Haydn, het Andante con variazioni, Hob. XVII/6, dat is beschreven als 'de diepste en meest diepgaande variatiereeks voor piano, gecomponeerd tussen Bach en Beethoven'
