Van alle
enigma's die Erik Satie en zijn muziek omgeven, is Vexations waarschijnlijk het meest raadselachtig. Een 'thema' in de bas, met twee verschillende harmonisaties, dat - volgens een dubbelzinnige aantekening op de autograaf van de componist - 840 keer moet worden gespeeld. Zo is het tenminste geïnterpreteerd sinds de eerste publieke uitvoering, die meer dan 18 uur duurde en werd georganiseerd door de componist John Cage in 1963. Wanneer Satie Vexations schreef is onzeker, en hoewel meestal wordt aangenomen dat het voor een toetsinstrument is bedoeld, is ook dat onmogelijk te bevestigen. Er zijn geen uitvoeringen van bekend tijdens het leven van de componist, en het manuscript van één pagina werd pas na Satie's dood ontdekt. De vele vraagtekens rond het werk hebben het tot een cultklassieker gemaakt, en live uitvoeringen - door een enkele pianist of meerdere uitvoerenden die elkaar afwisselen - zijn evenementen die nog steeds de aandacht trekken, zelfs als slechts een enkeling in het publiek een volledige uitvoering uitzit. Als onderdeel van haar veelgeprezen Satie-cyclus biedt Noriko Ogawa nu een hapklaar voorproefje (142 herhalingen, 80 minuten lang) van de 'Vexation-ervaring', met een twist - zoals ze in de begeleidende notities uitlegt, heeft ze ervoor gekozen Vexations uit te voeren op een manier die voor puristen controversieel kan lijken: 'Satie's werk is zelf een uitdaging voor de conventionele uitvoerende traditie, dus waarom zouden we hem niet uitdagen?
