Gustav Mahlers Tweede Symfonie begon als een eendelig toongedicht genaamd Todtenfeier ('Begrafenisrituelen'). Voltooid in 1888 - een jaar voor Richard Strauss' Death and Transfiguration - weerspiegelde het de visie van de componist die zichzelf dood zag liggen in een door bloemen omringde begrafenisbaar. Mahler besloot het te gebruiken als openingsdeel en voltooide de complete vijfdelige symfonie pas meer dan zes jaar later, de langste tijd die hij aan een werk besteedde. Afgezien van de enorme omvang van het werk, kan het gewichtige onderwerp hebben bijgedragen aan de trage voortgang: Mahler zelf schetste een scenario met verwijzingen naar de uiteindelijke betekenis van leven en dood (eerste deel), herinneringen aan verloren onschuld en de wanhoop van het ongeloof (tweede en derde deel), de terugkeer naar het naïeve geloof (vierde deel) en de uiteindelijke verlossing van het laatste oordeel (finale). Om dit over te brengen nam hij zijn toevlucht tot de menselijke stem: met een solo-alto in het vierde deel Urlicht, en in de finale riskeerde hij de vergelijking met Beethovens Negende Symfonie door een koor en een sopraan- en altsolist te introduceren. Het Minnesota Orchestra en Osmo Vänskä werden geprezen voor hun vorige Mahler-opnamen ('Vänskä en het orkest behoren tot de beste exponenten van Mahlers muziek...', allmusic.com). Het team wordt hier bijgestaan door de solisten Ruby Hughes en
Sasha Cooke en het Minnesota Chorale in de diep ontroerende afsluiting van het uitgestrekte en tumultueuze panorama dat zijn Tweede Symfonie is.
