Robert Schumann componeerde het Op. 47 Pianokwartet in Es groot in zijn zogenaamde 'kamermuziekjaar' van 1842, onmiddellijk na de voltooiing van het beroemde pianokwintet in dezelfde toonsoort. Ondanks de nabijheid in tijd en tonaliteit zijn er duidelijke verschillen tussen de twee werken: het kwintet neigt meer naar een concertante dialoog tussen piano en strijkkwartet, terwijl het kwartet de voorkeur geeft aan gelijkheid tussen de vier partijen - ook al heeft de cello iets van een leidende rol onder de strijkers.
Ongeveer tien jaar later kreeg de jonge Johannes Brahms de opdracht een vierhandige bewerking van het kwartet voor piano te maken, en het is goed mogelijk dat dit
contact met Schumanns kamermuziek voor piano en strijkers hem de ogen heeft geopend voor de mogelijkheden van het genre. In ieder geval is Brahms' Pianokwintet in F klein, op. 34, met zijn bijna onuitputtelijke motivische overvloed en boeiende energie een van de meest uitgevoerde werken voor deze bezetting. Voltooid in 1864 was het eigenlijk begonnen als een strijkkwintet dat Brahms eerst omwerkte tot een sonate voor twee piano's voordat hij tot de uiteindelijke bezetting kwam. Yevgeny Sudbin en een internationale groep eminente strijkers, bestaande uit violisten Hrachya Avanesyan en
Boris Brovtsyn, altviolist Diemut Poppen en cellist Alexander Chaushian, voeren deze twee centrale werken in de 19e-eeuwse kamermuziek uit.
