De werken op deze opname zijn geschreven in verschillende periodes van Claude
Debussy's leven, en weerspiegelen verschillende aspecten van hem: van een jonge man die stilistisch onzeker was over zichzelf tot de zelfverzekerde maître, van een werkend componist die worstelde om soms ongerijmde opdrachten uit te voeren tot een man die versleten was door ziekte en uiterlijke gebeurtenissen. De schijf opent met Printemps - een werk oorspronkelijk voor koor, piano en orkest, geschreven in 1887 tijdens
Debussy's verblijf in Italië als winnaar van de Prix de Rome, maar pas 25 jaar later gepubliceerd in een orkestratie gemaakt door Henri Büsser onder toezicht van de componist. Drie van de volgende werken waren opdrachten - de Rapsodie van een vrouwelijke saxofoniste, de Marche écossaise van een Amerikaanse generaal van Schotse afkomst en de Deux Dances van de instrumentenbouwer Pleyel die een nieuw model voor een chromatische harp op de markt wilde brengen. De Berceuse héroique, chronologisch gezien het laatste werk op het programma, is
Debussy's bijdrage aan een eerbetoon aan de koning van België aan het begin van de Grote Oorlog. Nadat hij het idee had verworpen om in de veiligheid van zijn eigen huis een heroïsche mars te schrijven, koos hij in plaats daarvan voor een slaapliedje voor piano, dat hij het jaar daarop orkestreerde. Het laatste werk op de schijf is echter Nocturnes, waarvoor
Debussy de titel ontleende aan een reeks sfeervolle schilderijen van
James Whistler. Het bestaat uit drie even sfeervolle delen en is vandaag de dag een van
Debussy's meest geliefde composities voor orkest. Nocturnes vormt ook het einde van een trilogie van
Debussy-albums van het Singapore Symphony Orchestra en Lan Shui. De lovende kritieken variëren van 'superb' (BBC Music Magazine, over La mer) en 'onbetwistbaar van wereldklasse' (Klassik-Heute.de, over het orkest) tot 'een schitterende schijf' - het oordeel van het Franse tijdschrift Classica over de drie balletpartituren Jeux, Khamma en La Boîte à joujoux.
