Dit is het allereerste album gewijd aan de kamermuziek van
Helena Munktell, een van de vroegste vrouwelijke componisten in Zweden. Als dochter van een industrieel kreeg Munktell al op jonge leeftijd privéles in piano en zang, maar al snel ook in muziektheorie en compositie. In 1877 bezocht ze Parijs, waar twee van haar zussen woonden, en gedurende de volgende dertig jaar zou de stad een tweede thuis voor haar worden. Hier studeerde ze bij componisten als Benjamin Godard en Vincent d'Indy, en werd ze lid van de Société Nationale de Musique (SNM), een organisatie die Franse muziek promootte en jonge componisten de gelegenheid bood hun werk te laten uitvoeren.Een selectie van Munktells liederen was, in het Zweeds, uitgevoerd tijdens een concert van de Société in 1892 en in 1900 waren ze opnieuw te horen, maar nu in de Franse versies die in datzelfde jaar werden uitgebracht door de befaamde muziekuitgever Alphonse Leduc. De Dix Mélodies zijn fijn uitgewerkte muzikale taferelen met een groot expressief bereik en een verscheidenheid aan stemmingen. Vijf jaar later werd tijdens een ander SNM-concert Munktells Vioolsonate in Es-major voor het eerst uitgevoerd door niemand minder dan de vermaarde Roemeense violist George Enescu. Franck's beroemde A-majeur Sonate, die Munktell goed kende, diende als een belangrijke inspiratiebron wat betreft de cyclische vorm en harmonische schriftuur. De sonate verscheen al spoedig in druk, nu bij E. Demets, een andere Franse muziekuitgever. Het derde werk op deze schijf is een klein pianotrio, waarschijnlijk een vroeg werk en mogelijk gecomponeerd voor uitvoering tijdens een van de muzikale salons in het huis van de familie Munktell in Stockholm.
