Als componist was Sergej Prokofjev zo veelzijdig dat het publiek nooit precies wist wat het kon verwachten. Als strategie kon dat verkeerd uitpakken, maar met zijn eerste symfonie had hij het precies goed voor elkaar. Hij beschreef eens wat hij had willen bereiken: 'Als
Haydn in deze tijd had geleefd, zou hij zijn eigen stijl hebben behouden en tegelijkertijd dingen hebben geabsorbeerd van wat nieuw was in de muziek. Dat is het soort symfonie dat ik wilde schrijven...' De 'Klassieke' symfonie is sinds de eerste uitvoering in 1918 een echte klassieker en is een van de weinige echt geestige stukken in het twintigste-eeuwse orkestrepertoire. Enkele maanden na de uitvoering verliet Prokofjev Rusland om naar de Verenigde Staten te gaan, waar hij enkele jaren verbleef voordat hij zich in 1923 in Parijs vestigde. Hier componeerde hij de Tweede Symfonie, nu met het doel zo actueel mogelijk te zijn. Het eerste publiek in 1925 was echter eerder verbijsterd dan enthousiast, en Prokofjev zelf begon te twijfelen, zich afvragend of hij in deze symfonie 'van ijzer en staal' het ruwe contrapunt en de dichtheid van textuur niet had overdreven. Hij keerde nu terug naar een project waar hij al enkele jaren aan werkte - de opera De vurige engel. In 1928, toen hij begon te denken dat geen enkel operahuis het zou oppakken, besloot Prokofiev de muziek opnieuw te gebruiken en ontdekte dat 'het materiaal zich onverwachts samenpakte tot een symfonie van vier delen' - zijn Derde, gekenmerkt door een overweldigend gevoel van angst en spanning. Deze cd is de vierde en laatste in een symfonieëncyclus die het Bergen Philharmonic Orchestra en Andrew Litton wereldwijd lovende kritieken heeft opgeleverd.
