Samen met pianist
Michael McHale zet
Michael Collins zijn verkenning van het kamermuziekrepertoire voor klarinet voort. Na een verkenning van Franse muziek (BIS-2497) en de Brahms Sonates (BIS-2557), richt hij zich nu op Britse muziek met dit recital dat honderd jaar muziek voor klarinet en piano beslaat en de speciale relatie tussen Engelse componisten en dit instrument weerspiegelt.De vroegste werken op deze opname zijn de Drie Intermezzi en de Sonate van Charles Villiers Stanford, die geen geheim maakte van zijn schatplichtigheid aan Brahms. Net als zijn Weense tegenhanger is Stanfords muziek evenwichtig maar verleidelijk en, in dit geval, prachtig geconcipieerd voor beide instrumenten. Gerald Finzi, bekend om de kracht van zijn vocale muziek, laat de klarinet ook zingen in zijn Five Bagatelles, gecomponeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze zijn licht en ontroerend en lijken een persoonlijke herinterpretatie van de barokdansen in de instrumentale suites van Bach. Het is niet verrassend dat de Sonatina van Marcolm Arnold altijd populair is geweest bij klarinettisten, met zijn energie en knipogen naar jazz en dansmuziek. Last but not least is Joseph Horovitz, de laatste componist in chronologische volgorde, vertegenwoordigd met zijn Two Majorcan Pieces en zijn Sonatina. Wederom is de muziek speels en een uitstekende showcase voor de klarinet.
