Het is opvallend dat twee van de echte klassiekers in de Engelse orkestmuziek werden gecomponeerd binnen een korte tijdspanne van ongeveer vijftien jaar rond de vorige eeuwwisseling. Edward Elgar's
Enigma Variaties hebben luisteraars gecharmeerd en gefascineerd sinds de eerste uitvoering in 1899. In 14 opmerkelijk gevarieerde variaties demonstreert Elgar zijn compositorisch meesterschap terwijl hij miniatuurportretten creëert van zijn naaste vrienden, zijn vrouw en zichzelf. De stukken zijn nu eens lieflijk, dan weer idyllisch, onstuimig en onstuimig, en lopen vaak naadloos in elkaar over. Toch vormen ze een samenhangend geheel, als een groepsportret genomen tijdens een weekend op het platteland. Wat het raadsel van de titel betreft, hield Elgar - die van puzzels hield - vol dat een andere melodie bij het thema 'hoorde', en musicologen hebben sindsdien naar het antwoord gezocht, zonder succes. In 1916 voltooide Gustav Holst een andere reeks muzikale karakterschetsen - zijn suite The Planets, in zeven delen. Deze hebben weinig te maken met astronomie en nog minder met de Romeinse godheden wier namen zij dragen. Holst liet zich eerder inspireren door de astrologie en de suite gaat eigenlijk over het menselijk karakter zoals beïnvloed door de planeten. Het concept - net als dat van Elgars variaties - biedt een verscheidenheid aan stemmingen en expressies, en in zijn partituur maakte Holst optimaal gebruik van deze mogelijkheden. Om dit te bereiken maakte hij gebruik van een groot orkest met veel slagwerk, twee harpen, celesta, orgel, twee paukensets. Hij voegde ook partijen toe voor bepaalde ongebruikelijke instrumenten zoals basfluit, bas hobo en tenor tuba, en - in het laatste deel - een vrouwenkoor. Het Bergen Philharmonic Orchestra onder leiding van Andrew Littong voert het programma uit in de warme akoestiek van Bergen's Grieg Hall en zet alles op alles in dit sonische spektakel
