Mozarts strijkkwintetten, en met name de laatste vier (K 515, K 516, K 593 en K 614) worden vaak genoemd als een van de mooiste voorbeelden van zijn kamermuziek. De musicoloog Charles Rosen heeft erop gewezen dat de kwintetten altijd kort na de voltooiing van een reeks kwartetten verschenen, alsof het medium een meer ideale en definitieve verwezenlijking van de muzikale gedachten van de componist vertegenwoordigde. Er is echter geen sprake van kwartetten met een vijfde, 'extra' partij. Zelfs het vroege K174 bezit een opvallende complexiteit, en als groep maken de kwintetten gebruik van een grote verscheidenheid aan texturen: dialogen tussen twee instrumenten met driestemmige begeleiding van de anderen, de afwisseling van twee strijktrio's (twee violen en altviool of twee altviolen en cello), of vioolduetten, naast altvioolduetten, begeleid door de cello. De uitvoeringen van deze ingewikkelde meesterwerken door het Orlando Quartet en Nobuko Imai, zijn sinds hun oorspronkelijke releases zeer gewaardeerd en werden bijvoorbeeld op AllMusic.com beschreven als 'magistraal en aangrijpend'. Ze verschijnen nu in deze box, vergezeld van een vierde schijf die nog eens drie
Mozart-kwintetten voor verschillende bezettingen samenbrengt: het charmante Hoornkwintet uit 1782, het buitengewone Klarinetkwintet van zeven jaar later en het Kwintet voor piano en blazers dat
Mozart in een brief aan zijn vader in 1784 omschreef als 'het beste wat ik tot nu toe heb geschreven'. Deze werken worden hier uitgevoerd door eminente musici als Radovan Vlatković, Martin Fröst en Stephen Hough.
