In een reeks die we losjes 'Concertos in Disguise' noemen, biedt Fumiko Shiraga opvallend nieuwe en interessante versies van bekende pianoconcerten in kamerbewerkingen. Dergelijke arrangementen waren verre van ongebruikelijk in de tijd dat deze werken werden gecomponeerd, en Fumiko Shiraga nam de twee Chopin-concerten al eerder op met strijkkwartet en contrabas (BIS-CD-847: 'One of the most exciting Chopin recordings in recent years' volgens Gramophone) en Beethovens eerste en tweede concerto voor dezelfde bezetting (BIS-CD-1177).
De laatste aflevering in de serie was BIS-CD-1147, het eerste deel van de zeven pianoconcerten van
Mozart die Hummel bewerkte voor een ensemble van piano, fluit, viool en cello. Deze schijf werd door veel recensenten met enthousiasme begroet en we zijn dan ook erg blij dat we nu de tweede schijf met
Mozart-concerten kunnen presenteren, gezien door de ogen - of misschien wel gehoord door de oren - van de grootste leerling van de componist.
Hummel, de sterpianist van zijn tijd, en geprezen als een nog grotere improvisator dan Beethoven, maakte gebruik van al zijn vaardigheden op het gebied van versiering en kleuring toen hij deze kamerconcerten bedacht. Niemand was beter geplaatst dan hij om de pianopartij van Concerto No. 24 in C minor, dat
Mozart voor eigen gebruik had bedoeld en daarom nogal summier had genoteerd, 'in te vullen'. En wie zou beter in staat zijn geweest om de twee solopartijen van Concerto nr. 10 in Es groot voor twee piano's te combineren dan iemand die net als Hummel getuige was geweest van de compositie van twee vierhandige sonates, KV 497 en KV 521, en de vierhandige pianovariaties KV 501, tijdens zijn tweejarig verblijf in het huishouden van
Mozart eind jaren 1780.
