The Devil And The Almighty Blues bracht in 2015 hun gelijknamige debuutalbum uit, verpakt als een dubbelelpee. Het album balanceert tussen
stoner rock en bluesrock, met een sterke
focus op rauwe energie en analoge intensiteit. De Noren uit Oslo kiezen consequent voor een live-in-de-studio aanpak, waarbij het geluid transparant, ongepolijst en krachtig blijft. Hierdoor krijgt hun muziek een zeldzame, tastbare urgentie en warmte die zelden voorkomt in moderne bluesgerelateerde rock.
Hun composities kenmerken zich door zware gitaarpartijen, een diepe Southern twang en een fuzzy, warme bassound die het geheel funderen. De zang beweegt tussen wanhopige uithalen en ingetogen melodie, terwijl de ritmesectie het tempo afwisselend laat slenteren of juist krachtig opstuwt. Het album is doordrenkt met invloeden van de traditionele blues, maar heeft de onderhuidse zwaarte en groezelige rand van
stoner en proto-doom. Dit alles resulteert in een trage, slepende en melodieuze plaat die bezit neemt van de luisteraar zonder het bluesgevoel uit het oog te verliezen en bijzonder goed tot zijn recht komt op 2 LP.
