Rhys Marsh & The Autumn
Ghost – The Blue Hour, verschenen op cd in 2012, balanceert op het snijvlak van melancholieke singer-songwriter, progressieve rock en een lichte gothic- of darkweave-invloed. Het album ademt een warme, intieme sfeer, gecreëerd door delicate arrangementen en een brede waaier aan instrumentatie waarin akoestische gitaren, strijkers, houtblaasinstrumenten en subtiele momenten van mellotron en andere analoge toetsinstrumenten samenkomen. Marsh’s stijl doet hier en daar denken aan de sfeer van bands als Änglagård of Anekdoten, maar verwerkt ook invloeden van bijvoorbeeld Dead Can
Dance, waardoor een herkenbaar, toch origineel geluid ontstaat dat zich loszingt van mainstream pop.
De composities zijn vooral langzaam opgebouwd, met een duidelijke aandacht voor melodie en uitgesproken melancholische ondertoon. De muziek is vooral in de eerste helft sterk, met een nadruk op emotionele diepgang en subtiliteit in plaats van technische complexiteit. Hoewel het album zeker progressieve trekjes vertoont – vooral in de langere stukken – domineren de persoonlijke, soms schrijnende songs het geheel. Marsh weet met beperkte middelen een rijk en gelaagd geluidspalet neer te zetten, waarbij het samenspel tussen de muzikanten ingetogen en doordacht blijft. Zijn stem fungeert als een rode draad, versterkt door de harmonische instrumentatie en de sfeervolle productie. The Blue Hour is daarmee een album dat vooral via subtiliteit en ingehouden kracht weet te overtuigen, en zich onderscheidt in het genre van melancholische, progressieve singer-songwriter muziek.
