Let There Be Rock is het vierde studioalbum van de Australische rockband
AC/DC, uitgebracht in 1977. Het behoort tot het genre hard rock met sterke blues rock-invloeden, dat de band zelf simpelweg rock and roll noemt. Dit album markeert een doorbraak voor
AC/DC, waarbij ze hun rauwe, energieke geluid perfectioneren met een
focus op gitaarwerk en een onstuitbare ritmesectie. Critici prijzen het als een hoogtepunt uit de Bon Scott-periode, vol sweaty, dirty en nasty rock die de essentie van het genre viert. AllMusic noemt het een logisch hoogtepunt van hun respect voor de simpele kunst van rock and roll, terwijl
Rolling Stone het beschrijft als frenetisch en bijna volledig killer. Het album tilde
AC/DC op tot de
status van een echte albumrockband, vergelijkbaar met giganten als
The Rolling Stones en
Led Zeppelin.
De productie vond plaats met een vastberaden siege mentality na een afwijzing door Atlantic Records, wat resulteerde in een krachtig statement vol attitude en hoog energiegehalte. Biografen benadrukken de onovertroffen kracht van de band als gitaargroep, met leadgitarist Angus Young die zijn solos tot white heat brengt. Zelfs producers als Mutt Lange prezen het later als een album dat ze graag hadden willen maken. Commercieel en artistiek een succes, wordt het gezien als een gospel voor rockliefhebbers, met hymn-achtige toewijding aan de helende kracht van het genre. Het vestigde
AC/DC's reputatie als pioniers in hard rock.
