Radicaal, gedurfd en uiterst geraffineerd: zo zag C.P.E. Bach zijn nieuwe weg voor het Oratorium, nadat de Passionen van zijn
vader het hoogtepunt van het baroktijdperk hadden gemarkeerd. Aangemoedigd door zijn peetvader Telemann en bevrijd van het juk van de wispelturige Frederik van Pruisen, kwam hij in Hamburg terecht bij een publiek dat hongerig was naar nieuwe muziek. En hij bracht hen zijn oratoria, niet langer in kerken maar in concertzalen, waar hij de onverdeelde aandacht van de luisteraar opeiste voor plotselinge veranderingen van stemming en kleur. Die Auferstehung und Himmelfahrt Jesu liet inderdaad zijn sporen na: zowel
Haydn als Beethoven toonden grote belangstelling na een serie van drie uitvoeringen onder leiding van
Mozart in Wenen. Het maakte niet alleen de weg vrij voor Haydns oratoria, maar er zijn ook duidelijke invloeden op de Pamina-aria's in Die Zauberflöte van enkele jaren later. C.P.E. Bach schreef aan zijn uitgever Breitkopf: 'Ik denk dat dit het beste werk is dat ik ooit geschreven heb.'
