Eeuwenlang werd de mythe van Venus en Adonis herverteld, maar het rituele Adonia-feest in het oude Athene is een onderdeel van het verhaal gebleven dat een aantal literatoren tijdens de Italiaanse
Renaissance fascineerde. Het ritueel was zowel een klaagzang over een liefde die wreed was gestolen door de handen van het lot, als een koortsachtige 'laatste dans' met alle kortstondige geneugten en verlangens van het leven. Het ensemble Phaedrus neemt deel aan een experimentele muzikale enscenering van de mythe van Venus en Adonis zoals die tijdens de Italiaanse
Renaissance werd overgeleverd, door fragmenten uit Marino's Adone uit 1623 en uit Girolamo Parabosco's LA FAVOLA D'ADONE, gepubliceerd in 1545, op vroege frottole-muziek te zetten. Phaedrus omringt deze nieuw gearrangeerde frottole met instrumentale muziek geïnspireerd door het tragische leven van Adonis. Door de stem te verheffen met traverso consort en luit, probeert Adonia punten van overeenkomst te vinden tussen historische esthetiek en hedendaagse ervaringen van liefde, amoraliteit en extatische rouw.
