De Italiaanse
Renaissance is de gouden eeuw van de luit. In kwaliteit en kwantiteit zijn de luitwerken uit deze periode vergelijkbaar met de pianowerken uit de 19e eeuw. De meeste voor deze opname geselecteerde werken zijn van Francesco da Milano, een buitengewoon virtuoos en begaafd componist die ook bekend stond als 'Il Divino' (de Goddelijke), een bijnaam die hij deelde met Michelangelo en Monteverdi. Naast luitstukken van da Milano bevat de opname ook andere, even voortreffelijke werken van tijdgenoten, onder wie enkele van de leerlingen van de Milanees. Dankzij deze selectie is het tot op de dag van vandaag gemakkelijk te begrijpen waarom de luit in de 16e eeuw werd beschouwd als het edelste instrument van allemaal: Il nobilissimo istromento.
