Franz
Schubert (1797-1827) was een uiterst productieve componist, maar zijn gehele productie voor viool en piano past op twee cd’s. Zijn gedurfde gebruik van tonaliteiten is al duidelijk in de vroege werken uit 1816 en 1817, die duidelijk zijn bewondering voor
Mozart weerspiegelen. De eerste drie zijn gelabeld als 'Sonatina', mogelijk bedoeld om amateurmusici aan te spreken. Het zijn echter zeer complexe werken van de jeugdige componist. De late werken, geschreven in 1826 en 1827 kort voor zijn dood, worden gekenmerkt door een uitbundige virtuositeit, waarbij de piano soms wordt behandeld als een plaatsvervangend orkest.
Piet Kuijken en Naaman Sluchin hebben meer dan tien jaar gewijd aan de intensieve studie van de interpretatie van deze werken en de vraag naar geschikte periode-instrumenten, met als doel de geest van Schuberts muziek in haar diep menselijke diepte optimaal recht te doen: 'In deze stukken etaleert
Schubert alle mogelijke technische trucs; inventiviteit wordt voortdurend toegepast op de formele structuur, de grootste eenvoud wordt aangetroffen naast buitensporige virtuositeit, en er is een oneindige variatie aan klankkleur te vinden.'
