Dit album met
Pierre Leconte als pianist brengt een selectie pianosonates en een fantasie van Wolfgang Amadeus Mozart, een centrale figuur uit het Weense classicisme. In deze opname ligt de nadruk op helderheid van structuur, transparantie van de stemvoering en een verfijnde klankcultuur die de balans tussen melodie en begeleiding scherp uitlicht. Leconte kiest voor een stijl die de elegante proporties en het speelse karakter van Mozarts muziek onderstreept, met aandacht voor frasering, articulatie en dynamische nuances die de klassieke vormtaal tot leven wekken.
De opname verscheen in 1990 en ademt een intieme kamermuzieksfeer, waarin de piano als solistisch instrument alle ruimte krijgt. De sobere productie laat de natuurlijke klank van het instrument spreken, zonder overmatige romantische uitvergroting, passend bij de esthetiek van het classicisme. Lecontes interpretatie combineert technische beheersing met een ingetogen expressiviteit, waardoor zowel de lyrische als de virtuoze kanten van Mozarts idioom overtuigend naar voren komen en het album een homogeen en stijlbewust portret van de componist biedt.
