Toen Philip Selway een aantal van zijn favoriete muzikanten benaderde om op zijn derde soloplaat te spelen, zei hij dat hij het zich voorstelde als een Carole King-plaat als zij samenwerkte met de baanbrekende elektronische componiste Daphne Oram en hem uitnodigde om erop te drummen. Het zal niemand verbazen dat ze allemaal verkocht waren, en zo begon het samenbrengen van een buitengewoon aantal getalenteerde mensen, waaronder Hannah Peel, Adrian Utley, Quinta, Marta Salogni, Valentina Magaletti en Laura Moody.
Op de voorgrond van deze opmerkelijke unie van muzikale stemmen stonden 10 songs die Selway thuis op piano en gitaar schreef en die hem op het hoogtepunt van zijn songwriting krachten tonen. Vanaf het openingsnummer, Little Things, horen we meteen een nieuw gevoel van schaal. Na het akoestische Familial, zijn eerste soloalbum, daarna Weatherhouse (iets meer uitgewerkt, zoals hij het zelf zegt, door samen te werken met Adem Ilhan en Quinta), gebruikt Selway op
Strange Dance al het vakmanschap en de kennis die hij de afgelopen tien jaar heeft vergaard tijdens zijn solowerk buiten
Radiohead om.
Deze rijke sonische breedte is opgebouwd uit een mix van strijkers, koperblazers en gesynthetiseerde geluiden. 'De omvang ervan was vanaf het begin heel bewust voor mij,' zegt hij. 'Ik wilde dat de soundscape breed en hoog zou zijn, maar op de een of andere manier de intieme zang in het hart ervan omsluiten'. Dit filmische effect is logisch gezien Selway's meest recente creatieve werk, waaronder het schrijven van scores voor de Rambert
Dance Company en soundtracks voor de
films Let Me Go en Carmilla.
