Het naderen van een nieuw decennium in leeftijd kan een soort existentiële zoektocht naar betekenis. Terwijl we ons vastgrijpen aan reflecties en proberen een lijn te trekken in een nieuwe fase, kunnen verwachtingen worden versterkt, waardoor en ons achterlaten in het spoor van een onbereikbaar zelf. Voor
Helen Ganya, het ingaan van haar dertiger jaren deed haar vragen stellen en zich afzetten tegen heteronormatieve sociale constructies die ons omringen. Op haar nieuwe album polish the machine strekt de uit Brighton afkomstige songwriter zich uit weg van de suburbane nachtmerrie, op zoek naar een cathartisch respijt dat verder kijkt dan het gewone. 'Ik was op zoek naar de waarheid van het verwijderen verwachtingen die we onderweg hebben opgedaan,' zegt ze.
Ganya trad eerder op onder de naam Dog in the Snow 2017 album Consume Me (Battle Worldwide) introduceerde een nauwgezette en elegante stem, terwijl 2019 album Vanishing Lands (Bella Union) - geïnspireerd door de opvallende beelden in een periode van levendige dromen - maakte gebruik van
wervelende droompop en spookachtige post-punk om een griezelige, ongenadige blik op de vaak nachtmerrieachtige realiteit van de huidige wereld. Polish the machine leunt verder op Ganya's innerlijkheid, maar weigert zich niet over te geven aan moedeloosheid, maar in plaats daarvan een platform voor
gemeenschap en voorzichtig optimisme. Hier worden de beperkingen van maatschappelijke rollen worden losgelaten om een andere route aan te moedigen: een zwervend, altijd evoluerend pad. 'Ik ben altijd een beetje bang geweest voor het gewone,' legt Ganya uit. 'Het vertegenwoordigde nooit echt hoe ik me voel en hoe veel mensen zich voelen.'
