Bart Van Reyn en Le Concert d'Anvers verdiepen zich in twee van Joseph Haydns minder bekende symfonieën. Beide dateren uit de herfst van 1784, toen
Haydn het einde van zijn tewerkstelling aan het hof van Esterházy naderde, en lijken vooruit te lopen op de Parijse symfonieën die kort daarop zouden volgen. Van Reyns lezing, die door historisch geïnformeerde uitvoeringsspecialisten grotendeels over het hoofd werd gezien, benadrukt het wederzijdse gevoel voor artistieke ambitie van het paar, door hun beknopte maar krachtige muzikale
drama naar voren te brengen. Deze worden begeleid door Haydns bruisende Pianoconcerto in D groot, met de Belgische fortepianist Lucas Blondeel. Blondeel toont zijn duidelijke affiniteit met Haydns solowerk en brengt een vertolking die de elegantie van het concerto weet te vatten, terwijl het altijd sprankelt met de karakteristieke humor van de componist.
