Deze samenwerking tussen een consort violen en de Griekse lyra neemt John Dowland's Lachrimæ or Seaven Teares als uitgangspunt; samen schetsen zij een dwars en stateloos beeld van melancholie, hoewel dit wordt afgezet tegen de vreugdevolle hoop op een stralende toekomst die opduikt in deze improvisaties en tijdloze Anglo-Byzantijnse dansen.