De arpeggione, in 1823 uitgevonden door de Weense gitaarbouwer Johann Georg Stauffer, had een merkwaardig lot. Zoals de alternatieve namen 'guitar violoncello' en 'guitare d'amour' suggereren, is het in feite een gitaar met een brug, die als een cello tussen de knieën wordt gehouden en met een strijkstok wordt bespeeld. Het instrument kende gedurende een tiental jaren enig succes, maar vreemd genoeg is er van zijn specifieke repertoire bijna niets bewaard gebleven, behalve één hoogstaand meesterwerk: de sonate die Franz
Schubert er in 1824 voor schreef. De gitaar was in die tijd erg populair in Wenen, en ook
Schubert was er dol op; de oorspronkelijke versie van Die schöne Müllerin werd gepubliceerd met gitaarbegeleiding! Guido Balestracci en de musici van L'Amoroso hebben een verrukkelijke Schubertiad gebouwd rond deze beroemde sonate, waarbij ze de arpeggione en de piano combineren met zang en gitaren om zich een rijke selectie van de liederen van de Weense componist toe te eigenen.
