Deze mijmering van Brice Sailly als eerbetoon aan François
Couperin wordt gepresenteerd in de vorm van een reis naar Arcadië, dat utopische land dat verborgen ligt in het hart van de Europese geografie. De geselecteerde clavecimbelstukken, waarvan de meeste aan de kindertijd en de geboorte van de liefde herinneren, staan naast fragmenten uit de Concerts royaux die de sfeer weergeven zoals Watteau dat gedaan zou kunnen hebben, waarbij de minder bekende airs de cour de taak krijgen om de gevoelens in woorden te beschrijven.
Couperin fluistert discreet de meest heldere waarheden. Hier is alles welwillendheid, een glimlach om de lippen, een licht hart, en melancholie wordt zachtjes terzijde geschoven ten gunste van troost.
