Chance And Time is het laatste album van
James Varda en verscheen als LP in het genre Britse folk. Het project is intens en persoonlijk, gecreëerd in een periode waarin Varda wist dat hij ongeneeslijk ziek was. Dat besef vormt een emotionele kern van het album: zijn zang en gitaarspel staan centraal, begeleid door subtiele en sfeervolle instrumentatie van piano, accordeon, harp, contrabas en cello. Ondersteunende vocalen en percussie versterken de intimiteit en diepgang van zijn teksten.
Muzikaal roept Chance And Time associaties op met klassieke Britse folk, waarin Varda’s stem doet denken aan artiesten als Tom Rapp en
Leonard Cohen. De liedjes zijn lyrisch rijk en balanceren tussen kwetsbaarheid en serene kracht. Zijn taalgebruik en melodieën onthullen laag na laag aan betekenis, waarbij het leven, afscheid nemen en het landschap een belangrijk decor vormen voor reflectie en verwerking.
De sfeer op het album is troostrijk, ondanks de thematische zwaarte. Op de eerste helft van het album neemt Varda de luisteraar mee in zijn persoonlijke belevingswereld vol verlies en kwetsbaarheid. In de tweede helft ontvouwt hij een boodschap van hoop en verbondenheid. Zo is het nummer The Doctor Spoke een aangrijpend verslag van het moment dat Varda te horen krijgt dat hij niet meer beter zal worden; de urgentie en rauwe emotie zijn
direct voelbaar. Only Love valt op door zijn melancholische strijkers en het genuanceerde besef dat het leven ondanks alles schitterend blijft. Ook One Thing After Another plaatst het leven in het perspectief van toeval, waarbij Varda vaststelt dat de wereld blijft doordraaien terwijl hij los moet laten.
Chance And Time is een ode aan het leven en aan de kracht van liefde en familie, en laat in elk detail Varda’s zoektocht naar vrede en schoonheid horen. Tegen het decor van ziekte en afscheid schenkt het album troost en biedt het de luisteraar houvast in moeilijke tijden. Zijn bezielde folk maakt het tot een album dat uitnodigt tot herhaald luisteren. De LP werd uitgebracht in het jaar 2024 en markeert een afsluiting van Varda’s oeuvre, maar blijft door zijn universele thema’s en pure expressie inspireren.
