De Sinfonia antartica, die in 1953 door de Hallé onder leiding van Sir John Barbirolli in première werd gebracht, vindt zijn oorsprong in Vaughan Williams' partituur voor de film 'Scott of the Antarctic'. Met een zeer originele bezetting (inclusief solo sopraan, woordloos vrouwenkoor, orgel, piano en uitgebreide slagwerksectie), verbeeldt het werk de strijd van de mens over de natuur, zoals belichaamd in Kapitein Scott's noodlottige expeditie naar de Zuidpool. De symfonie wordt gekenmerkt door heroïsche thema's, evocatieve orkesteffecten en muziek die bijwijlen emotioneel en krachtig is. De Negende Symfonie daarentegen verbeeldt de meer filosofische uitdagingen van de mensheid. Aanvankelijk werd het werk lauw ontvangen, maar nu wordt het gezien als een werk doordrenkt van wat Vaughan Williams autoriteit
Michael Kennedy omschreef als 'een nieuwe rijkdom aan geluid'. Dit raadselachtige werk is geschreven voor standaard orkestrale bezetting, met toevoeging van saxofoons en bugel die orkestrale kleur toevoegen. Dit was de laatste symfonie van de componist en ging in première slechts vier maanden voor zijn dood in 1958. Qua opbouw vormt ze het hoogtepunt van zijn compositorische carrière, met ongrijpbare en zich voortdurend ontwikkelende thema's en evocatieve uitbeeldingen van een breed scala aan emoties. De symfonieën zijn gekoppeld aan twee orkestwerken, Norfolk Rhapsody No.1 en The Lark Ascending, die eerder werden uitgebracht als onderdeel van een collectie Engelse muziek van gemengde componisten. wat mij het meest ontroerde was het gevoel van woeste waardigheid dat beide symfonieën uitstralen.
