Jeffrey Lewis’ album '12 Crass Songs' verscheen in 2007 en is een herinterpretatie van twaalf nummers oorspronkelijk geschreven door de Britse anarcho-punkband Crass. Het album is opgenomen in een New Yorkse homestudio en geproduceerd door Lewis zelf. Opmerkelijk aan deze uitgave is dat de ruwe, rauwe punkenergie van de originele nummers is vervangen door een rustige, melodieuze en folk-achtige aanpak. Het genre van het album is daardoor te omschrijven als antifolk, een subgenre dat bekendstaat om zijn experimentele, speelse en vaak lichtvoetige bewerkingen van bestaande songs.
De thema’s uit de Crass-nummers over maatschappijkritiek, politiek verzet en persoonlijke vrijheid blijven intact, maar krijgen een nieuwe, toegankelijke laag van expressiviteit en emotie in de vertolking van Lewis en zijn medemuzikanten. De opzet is bewust: Lewis wilde de kracht van Crass’ teksten laten doorschemeren, los van het
hardcore-punkjargon waar ze oorspronkelijk in gegoten zijn. Sommige songs zijn op deze manier voor het eerst te horen voor een publiek dat wellicht niet vertrouwd is met de radicale punkbeweging van de jaren 80. De geluidskwaliteit en de productie van het album zijn intiem, met veel aandacht voor akoestische instrumenten en harmonieuze vocalen. De band verloochent de idealen van Crass niet, maar maakt ze op subtiele wijze geschikt voor een breder publiek. Het resultaat is een album dat zowel trouw is aan de oorspronkelijke boodschap als verrassend nieuw klinkt.
