The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators is het debuutalbum van de Amerikaanse band the 13th Floor Elevators, uitgebracht in 1966 als een mijlpaal in de psychedelische rock. Het album mengt genres als garagerock, acid rock en elementen van folk, blues en R&B en kenmerkt zich door een rauw, gruizig geluid dat wordt aangedreven door Roky Ericksons intense zang, Stacy Sutherlands leadgitaar en Tommy Halls innovatieve elektrische kan, die een kenmerkende borrelende warble produceert die verwant is aan een theremin. Het album, goedkoop geproduceerd met een gedempte maar hypnotiserende productie, vangt de dageraad van de psychedelische beweging, samenvallend met vroege werken als Tomorrow Never Knows van
The Beatles, en valt op door het baanbrekende gebruik van de term psychedelisch in een titel, die de tegencultuur van de jaren 60 herdefinieert door middel van rafelige zenuwen, hypnotiserend gekabbel en een proto-punk randje.
Deze dubbel LP blijft een onberispelijke klassieker, geprezen om zijn visionaire wanhoop en invloed op de psych rock. Muziekhistoricus Jeff Gold omschrijft het als brullend en intens, wat de emotionele achtbaan van een drugstrip oproept. Ondanks de lo-fi geluidskwaliteit zorgen de uitstekende songwriting en onconventionele instrumenten zoals de versterkte keramische kan voor een exotische, onmiddellijk herkenbare vibe die surf,
garage en gevoeligheid zonder overdreven effecten samenbrengt. Het is een fanfavoriet in de psychedelische gemeenschap en toont de vooruitstrevende aanval van de band uit het Austin,
Texas van de jaren 60. Het album wordt geprezen als het definitieve psychedelische album onder de pioniers van het genre.
