Celeste van The Soundcarriers is een dubbelalbum, uitgebracht als 2 LP’s en oorspronkelijk verschenen in 2010. Het album bevindt zich op het snijvlak van psychedelische pop, krautrock en vroege folkrock en weet op organische wijze invloeden uit de jaren zestig te verwerken in een eigentijds geluid. De band maakt gebruik van analoge opname- en mixtechnieken, wat bijdraagt aan de warme, dromerige sfeer van het album. Kenmerkend zijn de gelaagde vocalen, subtiele barokke toetsenpartijen, en een ritmische onderbouw die voort lijkt te drijven op een mistige golf van melancholie.
De plaat opent met Last Broadcast, een nummer dat meteen de toon zet met rijke harmonieën en een gelaagde productie. Ook Morning Haze is een opvallend nummer, waarin de band speelt met subtiele tempowisselingen en hypnotiserende melodieën, waardoor een bijna filmische sfeer ontstaat. Het titelnummer
Celeste biedt een fragiel en toch meeslepend hoogtepunt waarin alle elementen van het album samenkomen: zwevende zanglijnen, gelaagde toetsen en een subtiele, motorische groove.
In vergelijking met eerdere releases van de band is
Celeste toegankelijker en meer geconcentreerd, zonder aan diepgang of textuur in te boeten. Dit maakt het album zowel geschikt voor diepe luisterbeurten als voor sfeervolle momenten op de achtergrond. De muziek levert een substantiële bijdrage aan de hedendaagse psychedelische renaissance, mede door de tijdloze productie en het karakteristieke, analoge geluid.
Celeste is een album dat uitnodigt tot herhalen en telkens nieuwe details prijsgeeft. De combinatie van zorgvuldig geconstrueerde songs, ambachtelijke productie en een kosmische sfeer maken het tot een onmisbare toevoeging aan het hedendaagse psychpopgenre.
