De Concord Sonata van Charles Ives is zonder twijfel de meest iconische Amerikaanse pianosonate. Haar epische lengte (ongeveer 50 minuten), haar extreme technische moeilijkheden en haar hoogst ongewone vorm en schriftuur maken haar tot een van de grootste uitdagingen voor elke uitvoerende pianist. Elke nieuwe opname van deze sonate is een gebeurtenis. De 4 delen van de sonate vertegenwoordigen figuren die geassocieerd worden met de Transcendentalisme beweging: Ralph Emerson, Nathaniel Hawthorne, Bronson en Louisa Alcott en Henry David Thoreau. Het stuk demonstreert Ives' experimentele neigingen: een groot deel is geschreven zonder maatstrepen, de harmonieën zijn geavanceerd, en in het tweede deel is er een cluster-akkoord dat ontstaat door met een stuk hout op de toetsen van de piano te drukken. Het stuk demonstreert ook ruimschoots Ives' voorliefde voor muzikale citaten (vooral Beethovens 5e).
Pianist
Thomas Hell wordt algemeen erkend als een specialist van het 20e eeuwse pianorepertoire. Hij nam werken op van Carter, Schönberg, Dallapiccola, Boulez en de complete Études van Ligeti ('a clear frontrunner' Classicstoday.com).
