In The End It Always Does is het tweede studioalbum van The Japanese
House, het project van de Britse muzikant Amber Bain. Het album verscheen in het genre indie pop, en laat zich kenmerken door rijke, gelaagde producties waarin elektronische elementen en organische instrumenten samensmelten tot een moderne, dromerige popsound. Dit LP-album kwam uit op gekleurd
vinyl, wat het een gewild verzamelobject maakt voor liefhebbers.
Het album verkent het thema van de eindeloze, cyclische aard van het leven en relaties. De teksten reflecteren op liefde, verlies, persoonlijke groei en de zoektocht naar identiteit, met een nadrukkelijk queer perspectief. Bain haalt inspiratie uit haar ervaringen met polyamorie en het zoeken naar huis tijdens een verhuizing naar Margate, wat de intieme toon van het album verklaart. De productie is mede vormgegeven door Matt Healy en George Daniel van The 1975, en ook Katie Gavin van Muna en Justin Vernon van
Bon Iver leverden bijdragen. Hierdoor krijgt het album een modern en toegankelijk karakter, waarbij de lichte, soms melancholische ondertoon voortdurend doorklinkt.
Een van de opvallende nummers op het album is 'Boyhood', waarin Bain terugblikt op jeugdherinneringen en de uitdagingen die gepaard gaan met het opgroeien en het zoeken naar jezelf. Het nummer 'Spot Dog' opent het album en valt op door zijn eenvoudige pianomelodie die langzaam wordt opgebouwd tot een dynamische mix van synths en strijkers. 'Touching Yourself' is een ander belangrijk hoogtepunt en gaat op persoonlijke wijze in op de nostalgie en het verlangen dat vaak na een relatiebreuk de kop opsteekt. Elk van deze tracks belichaamt het vermogen van Bain om complexe emoties om te zetten in pakkende popmuziek met gelaagde arrangementen.
Naast de introspectieve teksten en sfeervolle producties biedt het album momenten van ritmische energie en melancholie. Zo blijft de muziek in balans tussen lichtheid en zwaarte, wat kenmerkend is voor de stijl van The Japanese
House. De speelse afwisseling tussen elektronische effecten en akoestische details zorgt ervoor dat de nummers zowel tijdloos als actueel klinken. Fans van indie pop en alternatieve popmuziek zullen zich kunnen herkennen in het persoonlijke en universele karakter van dit album.
Met In The End It Always Does levert The Japanese
House een zorgvuldig opgebouwd, samenhangend album af dat zowel muzikaal als thematisch verdieping biedt. Het album toont de artistieke groei van Amber Bain en bevestigt haar unieke positie binnen het hedendaagse poplandschap.
