Shura Cherkassky was een ongrijpbaar genie dat zijn luisteraars 'geboeid, verward en verloren' kon achterlaten, zoals het liedje van Rodgers en Hart zegt. Hij had een aanhanger van de romantische traditie kunnen zijn, een waardig lid van een geslacht waartoe ook Rachmaninoff, Godowsky, Lhévinne en Hofmann behoorden, en toch onttrok hij zich op schalkse wijze aan categorisering. Als liefhebber van de geest in plaats van de letter was zijn gevoel voor eigenzinnigheid, vrijheid en incarté onmiddellijk herkenbaar: het was onmogelijk hem met iemand anders te verwarren. Kortom, hij was uniek.
Ergens was het typisch voor hem dat hij nooit aandacht besteedde aan techniek, terwijl zijn beheersing van het toetsenbord even wonderbaarlijk als proteïsch was. Hij kon een caleidoscopisch kleurenpalet produceren uit een zwart-wit instrument, en bovenal kon hij dat recalcitrante, zogenaamd percussieve instrument laten 'zingen'. Zijn cantabile was zelfs van dien aard dat hij een enthousiaste criticus ertoe aanzette om over zijn uitvoering van een Nocturne van
Chopin te schrijven dat deze zo mooi was dat men 'hem gewoon wilde opbinden en mee naar huis nemen'
