Productbeschrijving
Aan het einde van de jaren 1870 werd Bruchs Vioolconcert nr. 2 in D klein, Op.44 gecomponeerd, evenals een zeer succesvolle uitvoering van het blijvend populaire Vioolconcert nr. 1 in G klein, Op.26, gedirigeerd door Bruch, met de beroemde Spaanse virtuoos Pablo de Sarasate als solist.
De Schotse Fantasie staat boven op een aantal werken uit de late 18e eeuw met Schotse invloeden, wat duidt op een eigentijdse fascinatie voor nationale stijlen en die van Schotland in het bijzonder. De integratie van prominente harptexturen is een verklikker die wijst op Schotse associaties, zoals ook blijkt uit de volledige titel van het werk: Fantasie für die Violine mit Orchester und Harfe unter freier Benutzung schottischer Volksmelodien ('Fantasie voor de viool met orkest en harp, vrij gebruik makend van Schotse volksmelodieën'). Sarasate's latere vertolkingen daarentegen werden erkend als een van de meest gerespecteerde uit die periode en waren cruciaal voor het vestigen van de blijvende plaats van de Fantasie in de canon van het romantische vioolrepertoire.
De onderlinge verbondenheid van muzikale projecten in de late achttiende eeuw blijkt uit verschillende elementen van Antonín Dvořáks Vioolconcert in A Mineur, Op.53 (1879), gemeen hebben met de Schotse Fantasie. Gade in 1883.
Binnen het pantheon van romantische werken voor viool is het karakterstuk van Nielsen, in tegenstelling tot de Schotse Fantasie en het Vioolconcert in A Mineur, relatief anoniem. Hoewel een rechte lijn naar de uiteindelijke vertaling en publicatie voor viool met orkest door violist Hans Sitt zwak is, is het mogelijk dat dit de oorspronkelijke inspiratie was voor het arrangement van de Op.2 Romance voor verschillende bezettingen. Het stuk bleef de volgende decennia verschijnen in versies voor viool en orkest, viool en piano, en viool met orgelbegeleiding, waarbij Nielsen bij ten minste één van deze gelegenheden opnieuw zijn rol als violist speelde.
