De late kamermuziek van Egon Wellesz (1885-1974) - geboren in Wenen, maar bijna vier decennia lang een don in Oxford - verenigt in haar mix van tonaliteit, expressionisme en schönbergiaans serialisme het midden-eeuwse radicalisme van zijn geboortestad met de lyriek van zijn adoptie vaderland. In het eerste deel van zijn carrière was Wellesz vooral bekend als componist van opera's, en deze kamerwerken zijn hoorbaar geschreven door iemand met een scherp gevoel voor
drama: in hun oerpassie, feilloze tempo, overhangende melodische lijnen en af en toe een uitbarsting van humor kun je je ze bijna op het toneel voorstellen.
