Deze twee werken laten twee sterk contrasterende kanten van Malcolm Arnold zien: zijn grenzeloze bronnen van plezier, en een gevoel voor existentiële tragiek. Maar elke partituur heeft zijn eigen verrassingen: de joculariteit van het
Grand Concerto Gastronomique voor eter, ober, eten en orkest, op. 76 - geschreven voor een Hoffnung Festival concert - verbergt een aantal serieus goede (hoewel niet serieus serieuze) muziek; en de delicaat gescoorde Negende Symfonie, geschreven na vijf jaar toen de componist, in zijn eigen woorden, 'door de hel was gegaan', doorstraalt zijn emotionele terughoudendheid en elegische toon met momenten van licht en warmte. Dit is de eerste opname van het
Grand Concerto Gastronomique.
