Net als Korngold, Toch, Schönberg, Zeisl en Zemlinsky en vele anderen, was Richard Stöhr (1874-1967) een Oostenrijkse componist die door de Nazi's naar Amerikaans ballingschap werd verdreven. Zijn royale oeuvre, dat eindelijk herontdekt wordt in deze opnamen van Toccata
Classics, omvat zeven symfonieën, veel kamermuziek, liederen, koor- en pianowerken. Deze kamerwerken, uit zijn eerste jaren in de Verenigde Staten, tonen hem in een verrassend ontspannen stemming, de Weense lyriek van zijn geboortestad gehandhaafd in zijn toevluchtsoord in de VS. Vooral de Fluitsuite - hoewel slechts vier jaar na zijn vlucht uit Wenen geschreven - kan bogen op een aantal gemoedelijke 'oorwormen' die in het geheugen blijven hangen lang nadat de muziek is gestopt
