Net als Korngold, Schönberg, Toch, Zeisl en Zemlinsky, was Richard Stöhr (1874-1967) een andere Oostenrijkse componist die door de Nazi's naar Amerikaans ballingschap werd verdreven. Zijn royale oeuvre, dat eindelijk herontdekt wordt in deze opnamen van Toccata
Classics, omvat zeven symfonieën, veel kamermuziek, liederen, koor- en pianowerken. De eerste twee van zijn vijftien vioolsonates bieden een naadloze uitstorting van Weense lyriek uit het fin de siècle, met de ene goede melodie na de andere, in een stijl ergens tussen Brahms en Korngold.
