Net als Korngold, Toch, Schönberg, Zeisl en Zemlinsky, was Richard Stöhr (1874-1967) een van de vele Oostenrijkse componisten die door de Nazi's naar Amerikaans ballingschap werden verdreven. Zijn royale oeuvre, dat eindelijk wordt herontdekt in deze opnamen van Toccata
Classics, omvat zeven symfonieën, veel kamermuziek, liederen, koor- en pianowerken. Zijn oeuvre voor orgel is niet omvangrijk, maar de kwaliteit ervan is hoog: het instrument speelt een belangrijke rol in een aantal van Stöhrs orkestwerken, en hier presenteert Stöhr het orgel in twee door en door aantrekkelijke duo's en een imposante solosonate. De Sonate en Intermezzi staan stroomafwaarts van Brahms in de traditie van het Weens classicisme; de chromatische accenten in de latere Suite leunen aan tegen de taal van Korngold.
