Giacomo Facco (1676-1753), geboren in de buurt van Venetië, was actief in Zuid-Italië als violist, koordirigent en leraar voordat hij rond 1720 aan het Spaanse koninklijke hof werd aangesteld. Hoewel zeer gewaardeerd in zijn eigen tijd, was Facco uit de muziekgeschiedenis verdwenen totdat een set van zijn twaalf Pensieri Adriarmonici - concerti voor drie violen, altviool, cello en basso continuo - werden ontdekt in een Mexicaanse bibliotheek in 1962. Ze zijn helder en levendig en hebben veel gemeen met de muziek van
Vivaldi, Albinoni en Facco's andere Venetiaanse tijdgenoten - maar krijgen hier een aparte draai met een basso continuo van vihuela en guitarrón, zoals ze in het achttiende-eeuwse Mexico zouden kunnen zijn uitgevoerd.
