Matthew Taylors gevoel voor muzikale architectuur breidt de symfonische traditie van Sibelius en Nielsen uit naar de moderne tijd, en erkent ook het symfonisme van Robert Simpson, een belangrijke invloed op Taylors stijl. De Tweede Symfonie, voor het eerst geschreven toen
Taylor nog maar 27 was, beantwoordt de uitdaging met een machtige explosie van energie, in een werk dat zijn collega-componist Robin Holloway omschreef als 'buitengewoon krachtig - hard, overtuigend, overtuigend, meeslepend'. Het meer naar binnen gekeerde, reflectieve Altvioolconcert is een eerbetoon in de geest, maar niet in stijl, aan Sibelius' Humoresker voor viool en orkest en Schumanns Humoreske voor piano.
