Angel Station is het negende studioalbum van Manfred Mann’s Earth Band, uitgebracht in 1979, en wordt vaak beschouwd als een sleutelwerk uit de periode van eind jaren zeventig van de groep. Het wordt in grote lijnen gecategoriseerd als rock met sterke progressieve rock- en eclectische prog-elementen, gekenmerkt door verfijnde arrangementen, sfeervolle toetsenpartijen en een gepolijste, ruimtelijke productie. De plaat weerspiegelt een band in transitie, waarbij bezettingswijzigingen hebben geleid tot een gestroomlijnder maar nog steeds experimenteel geluid dat toegankelijkheid in evenwicht brengt met muzikale complexiteit. Het album werd uitgebracht op LP en later opnieuw geperst in gekleurde
vinyl-edities, en blijft een gewilde titel voor verzamelaars en fans van klassieke, progressief getinte rock.
Muzikaal verweeft Angel Station melodieuze hooks, gelaagde synthesizers en gitaartexturen tot een suggestief, vaak stemmig geluidslandschap. De volgorde van de nummers op het album schommelt tussen introspectieve passages en meer stuwende, ritmische secties, waarbij het kenmerkende toetsenwerk van Manfred Mann en het strakke samenspel van de band goed tot hun recht komen. De zang is expressief en dynamisch en benadrukt de doordachte, soms raadselachtige teksten die de filmische sfeer van het album aanvullen. In de loop der tijd heeft Angel Station een reputatie opgebouwd als een van de meest samenhangende en sfeervolle releases van de band, en staat het bekend als een onderscheidend statement binnen de progressieve en kunstzinnige rock van de late jaren zeventig.
