Beperkte oplage paars
vinyl, bedrukte binnenhoezen. CD in mini-LP gatefold hoezen met bedrukte binnenhoezen. Het vijftiende studioalbum van een van de laatste grote undergroundbands. Losser en rauwer dan de HC6 in jaren zijn geweest. Het idee was simpel: een week samen in een studio live spelen, geen clicktrack, versterkers voluit, geen stress, gewoon een band zijn. Kort voor de opnames speelden we vier uitverkochte shows in Londen in drie dagen: Noord, Zuid, Oost en West. We speelden het nieuwe album het hele weekend door en werkten tussen de optredens door aan de nummers. Daarna gingen we naar een ruimte in Bruton, Somerset, met de mobiele studio van JT Soar die vanuit Nottingham kwam. Vijf dagen en het was klaar, met alle imperfecties van dien. Sommige onvolkomenheden. Sommige ongestreken vouwen. En beter zo. Dit is Hey
Colossus album nummer 15 en plaat nummer 30 of 40 of zoiets belachelijks. De band nadert een kwart eeuw bestaan en daar valt genoeg over na te denken. Maar niet hier. Muziek werkt therapeutisch; zowel luisteren als spelen. Dit voelde als therapie. En het was hard nodig. We vroegen Claire van Objections / Nape Neck om op een nummer te zingen en Angi Fletcher en
James Finlay van Nottingham's Fists op een ander. Angi ontwierp ook de hoes: al onze huisdieren, levend of dood, samen, die ons vertelden dat "de hemel wild was!". Ze hadden het fantastisch naar hun zin. Mensen waren natuurlijk niet welkom. Dat verdienen we niet. In 2026 runnen we ons eigen platenlabel, brengen we onze eigen platen uit en brengen we muziek uit van mensen van wie we houden. Het is absoluut tijd om de touwtjes in handen te hebben. Om een platform te bieden aan mensen die dezelfde strijd voeren. De muziekindustrie ligt in puin. Wrong Speed Records en Hey
Colossus horen niet bij de muziekindustrie.
