Het zevende studioalbum van Julie's Haircut combineert experimentele jazz, psychedelische rock en geïmproviseerde muziek tot een genreoverschrijdend werk dat in 2017 werd uitgebracht. De Italiaanse band, actief sinds het einde van de jaren negentig, maakt gebruik van een compositiemethode geïnspireerd door
Miles Davis en Can, waarbij muzikanten vrij improviseren in de studio voordat ze nieuwe nummers identificeren en verfijnen tot hun definitieve vorm. In plaats van op conventionele wijze te schrijven, laat de band stukken zich organisch ontwikkelen, waardoor muziek ontstaat die de traditionele genregrenzen overschrijdt en getuigt van een opmerkelijk samenspel tussen instrumenten en ruimtelijk bewustzijn.
Het album presenteert een zorgvuldig geconstrueerde emotionele reis die thema's als innerlijke dualiteit en psychologische worsteling verkent. Van serene, meditatieve passages die warmte en troost oproepen tot donkerdere, meer dissonante momenten die angst en vervreemding overbrengen, biedt het album een evenwicht tussen schoonheid en dreiging. De productie toont het verfijnde muzikale vakmanschap van de band, met een samenspel tussen akoestische en elektronische elementen, saxofoon, keyboards en gelaagde zang die een atmosferische diepte creëren. Critici prezen het album om zijn gevoel van verwondering en vrijheid, en merkten op dat Julie's Haircut, ondanks knipogen naar muzikale voorgangers, een duidelijk originele sonische identiteit neerzet. Het werk getuigt van urgente maar doordachte songwriting die tegelijkertijd avontuurlijk, dramatisch en mysterieus is, en werpt volgens recensenten een aanzienlijke schaduw over het muzikale landschap. Het album wordt geprezen als een opmerkelijke prestatie die vroeg in het jaar is uitgebracht.
