Het titelloze debuutalbum van The Eighteenth Day of May, dat in 2006 verscheen bij Hannibal Records, is een mijlpaal in de psychedelische folkrock, waarin traditionele Britse folk wordt vermengd met hedendaagse psychedelische jangle en elektrische accenten. De band werd in Londen opgericht als een trio bestaande uit zangeres en fluitiste Allison Brice, multi-instrumentalist Richard Olson en Ben Phillipson, en breidde zich uit tot een
sextet met bassist Mark Nicholas, drummer Karl Sabino en violiste Alison Cotton. Hun geluid is beïnvloed door
Fairport Convention, Pentangle, Steeleye Span en de Incredible String Band, en combineert akoestische gitaren, mandoline, dulcimer, klokkenspel, autoharp, fluit en vintage elektrische klanken tot een wazige, betoverende muur van geluid.
Hoewel het album aanvankelijk over het hoofd werd gezien in de Britse indiescene van het midden van de jaren 2000, heeft het sindsdien een cultstatus verworven als pionier van de alternatieve psych-folk, waarbij het met ongeremd zelfvertrouwen pastorale landschappen, zonovergoten feestvreugde en subtiele drones oproept. Mannelijke en vrouwelijke zang wisselen naadloos elkaar af en drukken een moderne stempel op eclectische arrangementen die Americana, old weird folk en minimalistische psychedelica combineren, allemaal verpakt in een vrolijke, tijdloze productie die zowel geworteld als vernieuwend aanvoelt.
