The Eighteenth Day of May is een psychedelisch folkrockalbum dat in 2006 werd uitgebracht door het kortstondige, gelijknamige
sextet uit Londen. De groep, die in 2003 als trio begon en later werd uitgebreid met een volledige ritmesectie en een altviool, combineerde traditionele Britse folk met hedendaagse psychedelische jangle, waarbij ze putten uit invloeden van onder meer
Fairport Convention, Pentangle, Steeleye Span en de Incredible String Band. Hun geluid roept beelden op van landelijke landschappen door middel van wazige, betoverende arrangementen met dulcimer, mandoline, klokkenspel, fluit, autoharp en elektrische gitaar, waardoor een zonovergoten, ongeremde sfeer ontstaat die afwisselt tussen opzwepende energie en dromerige introspectie. Geprezen als een pionier van de alternatieve psych-folk, bevat het een vrolijke mix van old weird folk, Americana en minimalistische drones, waarbij alle zes leden zang bijdragen in een zelfverzekerde, eclectische stijl die zijn tijd ver vooruit leek.
Ondanks aanvankelijke terughoudendheid vanuit de Britse indiescene te midden van de chaos van de jaren 2000, heeft het album sindsdien een cultstatus verworven onder internationale folkfans vanwege zijn frisse, tijdloze kwaliteit en subtiele nuances. De band tekende bij Hannibal Records nadat ze indruk hadden gemaakt met een demo in een tijdschrift. Ze drukken een moderne stempel op Keltisch getinte tradities met behulp van drones, feedback en vintage versterking, en roepen een Byrds-achtige jangle en de geest van
Velvet Underground op zonder nostalgie. Hoewel de band kort daarna uit elkaar ging, bevestigden latere heruitgaven met zeldzame nummers de blijvende aantrekkingskracht als brug tussen elektrische folkexperimenten en pastorale revival.
