John Grant zet met zijn vierde soloalbum Love Is Magic uit 2018 een nieuwe, gedurfde stap door folk-rock grotendeels in te ruilen voor een rijkdom aan synthesizers en elektronische klanken, waarbij referenties naar 1970s AOR, 1980s
new wave en psych-funk duidelijk doorklinken. Het album voelt als een kleurrijk palet van ingetogen synthesizerballads, uitbundige elektronische beats en een gevarieerd scala aan vocale experimenten, allemaal samengehouden door Grants karakteristieke, donkere humor en zijn scherpe, vaak breekbare teksten. Zijn stem is zowel fluwelig als ruw en weet zich moeiteloos aan de diverse muzikale landschappen aan te passen.
Love Is Magic schommelt subtiel tussen lichtvoetige ironie en diepe, rauwe emotie, waarbij Grant met zijn typische eerlijkheid en kwetsbaarheid de complexiteit van liefde, verlies, eenzaamheid en sociale kwesties onderzoekt. De opvallende productie zet soms een glinsterende, poppy laag over donkere thema’s, terwijl op andere momenten juist het sombere onder de oppervlakte blijft bruisen. De combinatie van technologische experimenten, melancholische melodieën en Grants unieke verhaalkunst levert een fascinerend, soms verstrooid maar altijd oprecht album op, waarin hij zowel de zwaarte als het absurde van het leven op eigenzinnige wijze verklankt. Het geheel klinkt als een persoonlijk dagboek, maar dan een waar je op zou kunnen dansen.
