Vincent d'Indy wordt minder herinnerd om zijn eigen muziek dan om zijn conservatieve controle en invloed op het Franse muziekleven in de laatste decennia van de 19e eeuw. Toch vereist deze enorme Pianosonate, gepubliceerd in 1907, de techniek van een virtuoze vertolker, en beloont ze niet minder aandacht dan bekendere voorbeelden zoals de niet minder ambitieuze werken uit dezelfde tijd van Dukas en Lekeu (beide ook verkrijgbaar op Piano
Classics). Het eerste deel ontvouwt zich als een enorme en chromatische reeks thema's en variaties, waarin het Wagnerisme van d'Indy voortdurend tonale grenzen doet vervagen en uitbarst in verre toonsoorten.
Nog groter - bijna 20 minuten lang - is de finale, die lijkt op te pikken waar het bewogen verhaal van het eerste deel ophield, met een thema dat, hoewel niet modernistisch in zijn ontwikkeling, verre sferen omarmt met nauwelijks minder enthousiasme dan de hedendaagse muziek van Scriabin. Het centrale Scherzo zorgt voor wat kort en licht reliëf, maar zelfs hier komen de hoekige kenmerken van de buitenste delen terug.
Elke zoeker naar pianowaarheden en liefhebber van Alkan en Medtner zal kennis willen maken met D'Indy's Pianosonate, vooral in een uitvoering die zo goed is als deze opname van de jonge Italiaanse pianiste Sofia Andreoli. Haar duo voor D'Indy's Sonate is niet minder origineel: de set Promenades gecomponeerd door Albéric Magnard in 1893.
Magnard was toen 28, maar deze suite van toonbeelden is nauwelijks 'jeugdig' van toon. Integendeel, ook deze behoort tot de onstuimige wereld van het Franse Wagnerisme, verkennend en reflectief van toon zelfs terwijl de componist door de straten van Parijs dwaalt, langs het Bois de Boulogne, de Eglise Saint-Germain en het Trianon, voordat hij zijn bestemming vindt in het bos van Rambouillet aan de zuidelijke rand van de stad. Daar brengen fonkelende halflichtjes en boomrijke stilte de luisteraar terug naar een ruimte van rust, die uitnodigt tot ontdekking door elke avontuurlijke ontdekkingsreiziger van de laatromantische piano.
