De wereldpremière van een tot nu toe onbekende bewerking uit 1840 van Haydns sublieme devotiecyclus.
Nadat
Haydn in 1786 De Zeven Laatste Woorden voor kamerorkest componeerde als devotionele begeleiding van de Goede Vrijdag-liturgie in de kathedraal van Cadiz, werden tijdens zijn leven verschillende andere bewerkingen gemaakt, door hemzelf en anderen, die ons nu allemaal bekend zijn: als oratorium met solisten en koor, en in transcripties voor strijkkwartet en soloklavier.
Ook na Haydns dood bleef de cyclus arrangeurs aantrekken. De fluitist Rafael Ruibérriz de Torres vond tijdens zijn onderzoek een manuscript van Francisco Asenjo Barbieri, die het in 1840 voor fluit en strijkkwartet transcribeerde - misschien als een compositorische oefening in opdracht van zijn leraar, Ramon Carnicer, die onlangs zelf een fluitkwintet had geproduceerd.
In ieder geval presenteert Barbieri's bewerking een romantische opvatting van Haydns werk waarin de fluitpartij even belangrijk wordt als de andere instrumenten en kleur en glans geeft aan de kwartetpartijen. Soms speelt de fluitlijn in unisono met een van de strijkers (bijna de hele Sonata II bijvoorbeeld), maar elders zijn zijn melodische en contrapuntische bijdragen verweven in het weefsel van Haydns partituur met meesterlijke techniek en niet weinig creatieve inspiratie.
